Historia
Aktualności
 Informacje o gminie
Położenie
Historia
Historia młynarstwa
Gospodarka
Warto zobaczyć
 Urząd gminy
Kontakt
Władze gminy
Rada gminy
Sołectwa
Przetargi
 Informator
Parafie

OSP
Ważne adresy
 Edukacja
Zesp. Szk.-Przedszk.

Szkoła Podstawowa
Gimnazjum
 Pomoc społeczna
GOPS

DPS Radziechowice
 Zdrowie
Gminny Ośrodek Zdrowia

GKRPA
 KulturaGminna Biblioteka Publ.

 Sport
Obiekty sportowe

Imprezy
 Turystyka
Rowerowa

Piesza
Wodna
Konna
Agroturystyka
Kąpieliska
Zabytki
Do pobrania
Galerie
Mapa serwisu 

 

Najdawniejsze dzieje

Tereny naszej gminy zamieszkiwane były od czasów najdawniejszych. Rzeka Warta, rozległe tereny bagienne w dolinie rzecznej, wielkie kompleksy leśne powodowały, że okolice te były doskonałym miejscem do zamieszkania. Dawały schronienie, pożywienie, były trudno dostępne dla wrogów.
W Zakrzówku Szlacheckim, w 1996 roku, podczas kopania fundamentów domu znaleziono przepalone kości ludzkie i fragmenty ceramiczne, które później okazały się częściami naczyń z okresu kultury łużyckiej.
W związku z budową zalewu na rzece Warcie teren ten stał się atrakcyjny turystycznie i zaczęto kupować działki pod zabudowę. Spowodowało to, że podjęto ratunkowe prace archeologiczne na cmentarzysku.
Odkryte "cmentarzysko ma kształt zbliżony do owalu o maksymalnych wymiarach w linii E-W około 60x45 m i powierzchnię w granicach 20 arów.[...] Ogółem przebadano w ciągu trzech sezonów 1930 m2, odkryto 144 groby [...] Ze 144 pochówków odkrytych podczas prac wykopaliskowych 102 stanowiły groby jamowe, 32 groby popielnicowe, 5 popielnicowo - jamowych oraz 5 jamowych - symbolicznych. [...] Badania pokazały, że w czasie użytkowanie nekropolii starano się nie niszczyć starszych grobów, co świadczyłoby o znaczeniu miejsca pochówku (kopczyk, bruk, słup). Miało to zapewne na celu możliwość lokalizacji grobów bliskich dla celów obrzędowych i pozwalano na tworzenie skupisk o charakterze rodzinnym." Kultura łużycka - kultura występująca na terenach: Łużyc, Polski, Słowacji i północnych Moraw, między 1300 a 400 p.n.e. Należała do kręgu kultur pól popielnicowych. Nazwa wywodzi się od cmentarzysk odkrytych na Łużycach.


Rysunki: Jerzy Tomasz Matysiuk

 

Póżniejsze dzieje

Informacje dotyczące późniejszych okresów sa bardzo skąpe. W spisach urzedników łeczyckich, sieradzkich i wieluńskich XIII-XIV w. figuruje Jan z Jedlna (1437-1438) starosta krzepicki i Peregrym (Pielgrzym) z Jedlna (1370-1384) sędzia sieradzki. swiadczy to o dużym zaangażowaniu politycznym i społecznym mieszkańców regionu.
Wieś parafialna Jedlno była w nieznanym bliżej czasie lokowana na prawie niemieckim, jak można o tym sądzić ze wzmianki o sołtysie, zachowanej w dziele J. Łaskiego, oraz w wykazach sołtysów z lat 1530, 1535, 1540.
Pierwsza wzmianka o Jedlnie jako miejscowości pochodzi z 1354 r., pierwsza wiadomość o parafii - 1403 r. Parafia Jedlno w połowie XIV w. należała do dekanatu brzeźnickiego, liczyła 144 osoby.
W Polsce XVI wieku istniały 3 kategorie własnościowe: królewska, kościelna i prywatna. Dane lustracji z lat 1564-1565 mówią, że Radziechowice należały do starostwa radomszczańskiego, były więc wsią królewską.

Wydany w 1880 r. pod redakcją Filipa Sulimierskiego "Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich" opisuje najważniejsze miejscowości naszego regionu następująco:

Jedlno, folw. i kol. włość, pow. noworadomski, gm. Radziechowice, par. Jedlno. Leży na drodze z Radomska do Brzeźnicy. Posiada kościół par. drewniany i szkołę początko­wą. W 1827 r. było tu 55 dm., 456 mk., obecnie 72 dm. i 610 mk., ziemi włość. 982 mr., kościelnej 6 mr. Dobra J., własność Mikoszy, składają się z folwarków Jedlno, Jankowice z 2-ma młynami, Zagóra, oraz leśnej os. Hulanka; ogólnej przecstrzeni 1433 mr., w tern ziemi ornej 833 mr. Według Tow. Kred. Ziem. 2344 mr. rozl. z folw. Podlipie. Parafia J. ma dusz 1350. Początek założenia kościoła jest niewiadomy. Niesiecki tylko twierdzi, że pierwotny kościół był założony przez Stanisława Witowskiego, kasztelana brzezińskiego, zmarłego 1637 r. Późniejsze dzieje tej świątyni są nieznane, już bowiem w r. 1709 stanęła nowa modrzewiowa świątynia staraniem właściciela wioski Jana Jedlińskiego. W kościele znajduje się pięć ołtarzy. Franciszek i jego małżonka Cecylia z Lubranieckich Dąbscy, kollatorowie, swym kosztem wystawili chór i organy i na utrzymanie organisty ofiarowali 7 mr. ziemi ornej, ogród i 30 macior. R. 1878 kościół staraniem miejscowego proboszcza został odnowio­ny: wewnątrz i zewnątrz pomalowano, zakrystyą powiększono, wystawiono wieżyczki, posadzkę zmieniono, ołtarz wielki pozłocono i wszelkie apparata wyrestaurowano. Parafia składająca się niegdyś z Jedlna i Woli Jedlińskiej, dziś obejmuje: Jedlno. Wolę Jedlińską, Jankowice, Borki, Zagórze, Hulanko i Zacisze. Przed r. 1864 pleban posiadał 106 mr. i 112 prętów ziemi ornej, 50 mr. łąk, 30 sążni drze­wa, oraz dziesięcinę; o czem już wspomina „Liber beneficior." z r. 1521.

Wola Jedlińska, dawniej Wola Jedleńska od wsi Jedlno, wś i fol., pow. noworadomski, gm. Radziechowice, par. Jedlno, odl. 9 w. od Radomska, ob. Jedlińska Wola. W 1827 r. było 29 dm., 179 mk. Dobra Wola Jedl. składały się w r. 1890 z fol. i wsi t. n. i fol. Ludwinów, rozl. mr. 1540: gr. or. i ogr. mr. 862, lak mr. 300, past. mr. 126, lasu mr. 206, nieuż. mr. 46; bud. mur. 5, drew. 14, las nieurzadzony, pokłady torfu. Wś Wola Jedl. os. 50, mr. 558. Na początku XVI w. łany km. dawały pleb. w Jedlnie za dziesięcinę po 6 gr. z łanu a za kolędę po groszu (Łaski," L. B., 1, 488). W r. 1552 Piotr Jedliński płaci ztąd od 13 osad., 11 łan. i karczmy z rolą.

Ładzice, wś i folw., pow. noworadomski, gm. Radziechowice, par. Radomsk (Łaski, Lib. ben. I, 475, 495). Wś ma 18 dm., 123 mk., 186 mr.; folw. 5 dm., 38 mk., 751 mr. W1827 r. było 18 dm., 154 mk. Według To w. Kred. Ziem. folw. Ł. (z wsiami Ł. i Kozia Woda) r. 1866 miał rozległości mr. 822: grunta orne i ogr. mr.481, łąk mr. 25, pastwisk mr. 86, zarośli mr. 100, lasu mr, 80, nieużytki i place mr. 50. Wśf Ł. os. 20, z gruntem mr. 186; wś Kozia Woda os. 7, z gruntem mr. 44.

Radziechowice, wś i fol., pow. noworadomski, gm. Radziechowice, par. Radomsk, leży na lewo od drogi z Radomska (odl. 7 w.) do Brzeźnicy. Wś (kolonia) ma urząd gminny. 121 dm., 804 mk., 2232 mr. ziemi; fol. (donacya) 3 dm., 61 mk., 1160 mr. (105
ornej). W 1827 r. było 87 dm., 503 mk. W XVI w.dają dziesięcinę katedrze gnieźnieńskiej, plebanowi zaś w Radomsku kolędę po groszu. Według reg. pob. pow. radomskiego z r.1552—1553 wś Radziechowicze, w par. Radomskie, własność S. R.Majestatis Ungariae (Izabelli siostry Zygm. Augusta) miała 10 osad., 8 łan. (Pawiński, Wielkp., II, 272). Dobra Radziechowice składały się w 1854 r. z fol. R. i Dąbrówka, nomenkl. Klekot (młyn), Cerkowizna i Brodowe, zostały wydzielone z dóbr rządowych ekonomii Gidle i nadane w r. 1835 jako majorat generałowi Liprandi. Obszar majoratu wynosi obecnie 1842 mr. W skład tych dóbr wchodziły wsie: R. os. 107, z gr. mr. 2845; wś - Dąbrówka os. 12, z gr. mr. 267; wś Cerkowizna os. 4, z gr.mr. 80.

Stobiecko Szlacheckie, wś., fol.i młyn, pow. noworadomski, gm. Radziechowice, par. Radomsk; wś ma 16 dm., 186 mk.;folw. 12 dm., 42 mk.; os. młyn. 1 dm., 8 mk. W 1827 r. 16 dm., 142 mk. W 1870 r. fol. S. rozl. mr. 888: gr. or. i ogr. mr. 559, łąk mr. 21, lasu mr. 156, zarośli mr. 88, wody mr. 2, nieuż. mr. 26, w osad. mr. 15; bud. mur. 8, drewn. 11; płodozm. 4 i 8 pol., las nieurządzony, młyn wodny. Wś. S. os. 18, mr. 268; wś Tomaszów os. 7, mr. 43; wś Józefów os. 12, mr. 43. Ludność S. zajmuje się uprawą tatarki i wyrobem kaszy, którą rozwozi po dalekich stronach kraju. Na początku XVI w. S. Miejskie dawało z łanów wszystkich dziesięcinę pleban, w Radomsku, zaś S. Szlacheckie tylko z folwarku, kmiecie zaś jedynie kolędę. W 1552 r. Jan Stobiecki płacił w S. Szlacheckiem od 11 osadu. (7 łanów). W ostatnich czasach S. było własnością zasłużonego badacza dawnego prawa polskiego Romualda Hubego.

Do opracowania wykorzystano:
Jerzy Tomasz Matysiak, Tomasz Prokop - "Cmentarzysko kultury łużyckiej w Zakrzówku Szlacheckim, woj łodzkie"
Anna Pichit – „Powiat radomszczański za panowania Andegawenów i pierwszych Jagiellonów”
Ewa Szlagier - "Region radomszczański w Polsce piastowskiej"
Stanisław Marian Zajączkowski - "Zarys dziejów powiatu radomszczańskiego"

 

Historia najnowsza
ppłk Roman Rypson
Kalendarium życia i walki ppłk Romana RYPSONA

- Roman Rypson urodził się 16 lutego 1899 r. w Jedlnie jako syn Szczepana i Konstancji z Pawlikowskich.
- Naukę pobierał w progimnazjum Żylińskiego w Radomsku i kontynuował w Gimnazjum Humanistycznym Męskim Stanisława Niemca w Radomsku i Kośmińskiego w Częstochowie.
- Pod koniec I wojny światowej zaangażował się w działalność patriotyczną. Jako członek Polskiej Organizacji Wojskowej brał czynny udział w rozbrajaniu żołnierzy wojsk okupacyjnych w Radomsku i okolicy.
- Pod koniec 1918 r. wstąpił do powstającego Wojska Polskiego.
- Jako żołnierz 1 Pułku Ułanów Krechowieckich od grudnia 1918 r. brał udział w walkach z wojskami ukraińskimi na froncie w Galicji Wschodniej. Walczył w rejonie Gródka Jagiellońskiego, Lubienia Wielkiego, Kamieniobrodu, Włodzimierza Wołyńskiego, nad Styrem i pod Łuckiem.
- Po zawarciu rozejmu z Ukrainą jego pułk skierowano do przejęcia Pomorza Gdańskiego dla naszej Ojczyzny.
- Od kwietnia do października 1920 r. Roman Rypson brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył w rejonie Koziatynia, Białej Cerkwi, pod Antoniowem i Tyszowcami. Jego pułk wraz z Grupą Operacyjną gen. Hallera odparł oddziały Budionnego od Zamościa i z sukcesem kontratakował na Wołyniu. Zakończył kampanię wołyńską w październiku 1920 r. zwycięskim atakiem na Korosteń.
- Zimę 1920/1921 spędził w okolicach Łucka, skąd został przetransportowany do Augustowa, gdzie jego pułk został włączony do Suwalskiej Brygady Kawalerii.
- Po podpisaniu Traktatu Ryskiego Roman Rypson wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, po ukończeniu której, został awansowany na stopień podporucznika. Otrzymał wówczas przydział do 3 Zapasowego Dywizjonu Taborów w Grodnie, gdzie został dowódcą plutonu.
- W 1924 r. Rypson wstąpił do Szkoły Pilotów w Bydgoszczy a po jej ukończeniu, w 1925 r. na Wyższą Szkołę Ofcerską Wojsk Lotniczych w Grudziądzu. - Do roku 1931 jako instruktor pilotażu szkolił kandydatów na pilotów.
- W 1933 r. w stopniu porucznika pilota, na krótko objął dowództwo 41 Eskadry Liniowej (wywiadowczo- rozpoznawczej).
- Od 4.12.1934 r. dowodził Plutonem I/43 w 43 Eskadrze Towarzyszącej (Obserwacyjnej).
- W następstwie reorganizacji 43 Eskadry, od 1.11.1937 r. do 21.03.1938 r. był jej dowódcą jako kapitan pilot.
- Przed 1939 r. zorganizowano manewry lotnicze, w trakcie których eskadra dowodzona przez Romana Rypsona korzystała z polowego lotniska w Strzałkowie pod Radomskiem.
- W kampanii wrześniowej 1939 r. brał udział jako dowódca 46 Eskadry Obserwacyjnej (towarzyszącej) wchodzącej w skład Armii Pomorze pod dowództwem gen. Bortnowskiego, walczącej na samolotach: Lublin R-XIIID, R-XIIIC i RWD-8.
- W okresie 1-17.09.1939 r. eskadra dowodzona przez kpt. Rypsonia wykonała 46 zadań bojowych.
- Po kapitulacji Rypson dwukrotnie uniknął niewoli niemieckiej, do której ostatecznie trafł jesienią 1939 r. i pozostał w niej do wyzwolenia w 1945 r.
- Po wojnie powrócił do kraju i podjął pracę w instytucjach cywilnych w Toruniu.
- Po kilku miesiącach powrócił jednak do czynnej służby wojskowej jako Szef Sztabu w 15 Zapasowym Pułku Lotniczym w Radomiu.
- W 1946 r. mjr Rypson został wykładowcą w Ofcerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie.
- Od lata 1947 r. w stopniu podpułkownika – pilota zajmował stanowisko kierownika sekcji przemysłowej, następnie był szefem Wydziału Planowania Materiałowego ds. Łączności w Dowództwie Wojsk Lotniczych.
- Z dniem 2 czerwca 1952 r. ppłk Romana Rypsona zwolniono z zajmowanego stanowiska w Dowództwie Wojsk Lotniczych i natychmiast aresztowano.
- Został oskarżony i sądzony w tzw. procesie drugiej grupy ofcerów kierownictwa lotnictwa, zorganizowanym dla rzekomej opozycji wojskowej wśród przedwojennych ofcerów.
- W dniu 15.10.1952 r. po brutalnym śledztwie został skazany na karę śmierci.
- W dniu 28 kwietnia 1953 r. ppłk Roman Rypson został zamordowany w Warszawie, w więzieniu na Mokotowie i pochowany w bezimiennej mogile.
- Ppłk Roman Rypson został zrehabilitowany w 1957 r.

Urząd Gminy Ładzice
ul. Wyzwolenia 36
97-561 Ładzice
tel. +48 044 68-408-20,
68-408-95
fax. +48 044 68-408-22
e-mail:
ladzice@ladzice.gminyrp.pl

Godziny otwarcia urzędu:
pon., śr., czw., pt.:
7.00-15.00
wt.: 7.00-17.00



2009 © Gmina Ładzice webmaster